کابوک

عاشقانه

anvarfard — Wed, 30 Dec 2009 05:50:49 GMT

گنجشک من ! پر بزن درزمستانم لانه کن
با جیک جیک مستانت خانه را پر ترانه کن
چون مرغکان بازیگوش از شاخی به شاخی بپر
از این بازویم پر بزن بر این بازویم خانه کن
با نفست خوشبختی را به آشیانم بوزان
با نسیمت بهار را به سوی من روانه کن
اول این برف سنگین را از سرم پاک کن سپس
موهای آشفته ام را با انگشتانت شانه کن
حتی اگر نمی ترسی از تاریکی و تنهایی
تا بگریزی به آغوشم ترسیدن را بهانه کن
با عشقت پیوندی بزن روح جوانی را به من
هر گره از روح مرا بدل به یک جوانه کن
چنان شو که هم پیراهن هم تن از میان برخیزد
بیش از اینها بیش از اینها خود را با من یگانه کن
زنده کن در غزل هایم حال و هوای پیشین را
شوری در من برانگیزد و شعرم را عاشقانه کن

-روانشاد حسین منزوی-

تاریخ...

anvarfard — Mon, 28 Dec 2009 14:05:18 GMT

به تاریخ می اندیشم... به تکرارش... وقایعی که بارها و بارها عینا تکرار شده و می شوند...

به بازیگران این عرصه پر ز اعتبار...

- دیشب اقای محسن کدیور در مصاحبه اش با بی بی سی٬ با استناد به ایاتی از قران که هم نوید دهنده پیروزی جق هستند و هم بیانگر سیر انکار ناپذیر تاریخ در جایگزینی حق بر باطل٬ چشم انداز روشنی را ترسیم نمودند...

واقعه عاشورا...

anvarfard — Mon, 28 Dec 2009 05:05:18 GMT

بیست و چندی سال است که هر سال در گوشم از محرم گفته اند بی انکه محرم این راز بوده باشم...

دیروز بعد از همه این سالها واقعه عاشورا بر دیدگانم واقع گردید....

- خیلی خسته و رنجورم...!

anvarfard — Sun, 27 Dec 2009 14:12:18 GMT

عاشورا بود٬ عاشورا...!!!

anvarfard — Sat, 26 Dec 2009 10:12:18 GMT

دامنش را پهن می کند: بشین روی دامنم٬ پرز قالی اذیتت می کند.

- نمی داند ادمی که از بهشت برگشته است٬ در خلسه عاشقی محو گل های قالی است....!

anvarfard — Fri, 25 Dec 2009 16:24:18 GMT

دلم گرفته...!

پینوشت:

- حوصله جزوه های زبان را ندارم... حوصله فیلم دیدن به زبان اصلی را ندارم... دلم میخواد مثنوی بخونم و جز به زبان فارسی به زبان دیگری نیندیشم.... دلم نمی خواد به این فکر کنم که سال دیگه این موقع کجای این کره خاکی ام...

anvarfard — Thu, 24 Dec 2009 11:59:18 GMT

خب بگو

بقیه اش رو خودت بگو

دوست دارم تو بگی

دیوووونه اینو یکی بخونه چی میگه...!؟

میگه عجب... شاید عاشقه...

مگه نیستی؟

ادم وقتی عاشق میشه چطوری میشه؟ تو میدونی؟

عینکم وقتی با دامن تو پاک می شود همه دنیا زلال تر از انچه هست می نشیند توی چشمانم...

این یعنی ادم عاشق شده؟

اررررره٬ اما تو که عینک نداری....!

پس راهش چیه؟

همینکه سرت رو میذاری رو سرم و می نویسی٬ همینکه بوی غذا می پیچه تو خونه٬ همینکه از صدای باز شدن پلکهام بیدار میشی٬ همینکه همیشه به وقت رسیدن می دونم تو منتظرمی٬ همینکه تو نیم دایره کوچک اغوشم خودت را رها ترین حس می کنی...!!

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد ...

anvarfard — Tue, 22 Dec 2009 09:55:19 GMT

و این منم
زنی تنها
در آستانه ی فصلی سرد
در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین
و یأس ساده و غمناک آسمان
و ناتوانی این دستهای سیمانی
زمان گذشت
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت
چهار بار نواخت
امروز روز اول دیماه است
من راز فصل ها را میدانم
و حرف لحظه ها را میفهمم
نجات دهنده در گور خفته است
و خاک ‚ خاک پذیرنده
اشارتیست به آرامش
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت
در کوچه باد می آید
در کوچه باد می آید
و من به جفت گیری گلها می اندیشم
به غنچه هایی با ساق های لاغر کم خون
و این زمان خسته ی مسلول
و مردی از کنار درختان خیس میگذرد
مردی که رشته های آبی رگهایش
مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش
بالا خزیده اند
و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را
تکرار می کنند
ــ سلام
ــ سلام
و من به جفت گیری گلها می اندیشم
در آستانه ی فصلی سرد
در محفل عزای آینه ها
و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ
و این غروب بارور شده از دانش سکوت
چگونه میشود به آن کسی که میرود این سان
صبور
سنگین
سرگردان
فرمان ایست داد
چگونه میشود به مرد گفت که او زنده نیست او هیچوقت زنده نبوده ست
در کوچه باد می آید
کلاغهای منفرد انزوا
در باغ های پیر کسالت میچرخند
و نردبام
چه ارتفاع حقیری دارد
آنها تمام ساده لوحی یک قلب را
با خود به قصر قصه ها بردند
و کنون دیگر
دیگر چگونه یک نفر به رقص بر خواهد خاست
و گیسوان کودکیش را
در آبهای جاری خواهد ریخت
و سیب را که سرانجام چیده است و بوییده است
در زیر پا لگد خواهد کرد ؟
ای یار ای یگانه ترین یار
چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند
انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یکروز آن پرنده نمایان شد
انگار از خطوط سبز تخیل بودند
آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس میزدند
انگار
آن شعله بنفش که در ذهن پاکی پنجره ها میسوخت
چیزی به جز تصور معصومی از چراغ نبود
در کوچه باد می اید
این ابتدای ویرانیست
آن روز هم که دست های تو ویران شدند باد می آمد
ستاره های عزیز
ستاره های مقوایی عزیز
وقتی در آسمان دروغ وزیدن میگیرد
دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه آورد ؟
ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم می رسیم و آنگاه خورشید بر تباهی اجساد ما قضاوت خواهد کرد
من سردم است
من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد
ای یار ای یگانه ترین یار آن شراب مگر چند ساله بود ؟
نگاه کن که در اینجا زمان چه وزنی دارد
و ماهیان چگونه گوشتهای مرا می جوند
چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟
من سردم است و از گوشواره های صدف بیزارم
من سردم است و میدانم
که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی
جز چند قطره خون
چیزی به جا نخواهد ماند
خطوط را رها خواهم کرد
و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد
و از میان شکلهای هندسی محدود
به پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد
من عریانم عریانم عریانم
مثل سکوتهای میان کلام های محبت عریانم
و زخم های من همه از عشق است
از عشق عشق عشق
من این جزیره سرگردان را
از انقلاب اقیانوس
و انفجار کوه گذر داده ام
و تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بود
که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد
سلام ای شب معصوم
سلام ای شبی که چشمهای گرگ های بیابان را
به حفره های استخوانی ایمان و اعتماد بدل می کنی
و در کنار جویبارهای تو ارواح بید ها
ارواح مهربان تبرها را می بویند
من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرفها و صدا ها می آیم
و این جهان به لانه ی ماران مانند است
و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که ترا می بوسند
در ذهن خود طناب دار ترا می بافند
سلام ای شب معصوم
میان پنجره و دیدن
همیشه فاصله ایست
چرا نگاه نکردم ؟
مانند آن زمان که مردی از کنار درختان خیس گذر می کرد...
چرا نگاه نکردم ؟
انگار مادرم گریسته بود آن شب
آن شب که من به درد رسیدم و نطفه شکل گرفت
آن شب که من عروس خوشه های اقاقی شدم
آن شب که اصفهان پر از طنین کاشی آبی بود
و آن کسی که نیمه ی من بود به درون نطفه من بازگشته بود
و من درآینه می دیدمش
که مثل آینه پاکیزه بود و روشن بود
و ناگهان صدایم کرد
و من عروس خوشه های اقاقی شدم ...
انگار مادرم گریسته بود آن شب
چه روشنایی بیهوده ای در این دریچه ی مسدود سر کشید
چرا نگاه نکردم ؟
تمام لحظه های سعادت می دانستند
که دست های تو ویران خواهد شد
و من نگاه نکردم
تا آن زمان که پنجره ی ساعت
گشوده شد و آن قناری غمگین چهار بار نواخت
چهار بار نواخت
و من به آن زن کوچک برخوردم
که چشمهایش مانند لانه های خالی سیمرغان بودند
و آن چنان که در تحرک رانهایش می رفت
گویی بکارت رویای پرشکوه مرا
با خود بسوی بستر شب می برد
آیا دوباره گیسوانم را
در باد شانه خواهم زد ؟
آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت ؟
و شمعدانی ها را
در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت ؟
آیا دوباره روی لیوان ها خواهم رقصید ؟
آیا دوباره زنگ در مرا بسوی انتظار صدا خواهد برد ؟
به مادرم گفتم دیگر تمام شد
گفتم همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد
باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم
انسان پوک
انسان پوک پر از اعتماد
نگاه کن که دندانهایش
چگونه وقت جویدن سرود میخواند
و چشمهایش
چگونه وقت خیره شدن می درند
و او چگونه از کنار درختان خیس میگذرد
صبور
سنگین
سرگردان
در ساعت چهار در لحظه ای که رشته های آبی رگهایش
مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش
بالا خزیده اند و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را تکرار میکنند
ــ سلام
ــ سلام
ایا تو هرگز آن چهار لاله ی آبی را
بوییده ای ؟...
زمان گذشت
زمان گذشت و شب روی شاخه های لخت اقاقی افتاد
شب پشت شیشه های پنجره سر می خورد
و با زبان سردش
ته مانده های روز رفته را به درون میکشید
من از کجا می ایم ؟
من از کجا می ایم ؟
که این چنین به بوی شب آغشته ام ؟
هنوز خاک مزارش تازه است
مزار آن دو دست سبز جوان را میگویم ...
چه مهربان بودی ای یار ای یگانه ترین یار
چه مهربان بودی وقتی دروغ میگفتی
چه مهربان بودی وقتی که پلک های آینه ها را می بستی
و چلچراغها را
از ساقه های سیمی می چیدی
و در سیاهی ظالم مرا بسوی چراگاه عشق می بردی
تا آن بخار گیج که دنباله ی حریق عطش بود بر چمن خواب می نشست
و آن ستاره های مقوایی
به گرد لایتناهی می چرخیدند
چرا کلان را به صدا گفتند ؟
چرا نگاه را به خانه ی دیدار میهمان کردند!
چرا نوازش را
به حجب گیسوان باکرگی بردند ؟
نگاه کن که در اینجا
چگونه جان آن کسی که با کلام سخن گفت
و با نگاه نواخت
و با نوازش از رمیدن آرمید
به تیره های توهم
مصلوب گشته است
و جای پنج شاخه ی انگشتهای تو
که مثل پنج حرف حقیقت بودند
چگونه روی گونه او مانده ست
سکوت چیست چیست چیست ای یگانه ترین یار ؟
سکوت چیست به جز حرفهای نا گفته
من از گفتن می مانم اما زبان گنجشکان
زبان زندگی جمله های جاری جشن طبیعت ست
زبان گنجشکان یعنی : بهار. برگ . بهار
زبان گنجشکان یعنی : نسیم .عطر . نسیم
زبان گنجشکان در کارخانه میمیرد
این کیست این کسی که روی جاده ی ابدیت
به سوی لحظه ی توحید می رود
و ساعت همیشگیش را
با منطق ریاضی تفریقها و تفرقه ها کوک میکند
این کیست این کسی که بانگ خروسان را
آغاز قلب روز نمی داند
آغاز بوی ناشتایی میداند
این کیست این کسی که تاج عشق به سر دارد
و در میان جامه های عروسی پوسیده ست
پس آفتاب سر انجام
در یک زمان واحد
بر هر دو قطب نا امید نتابید
تو از طنین کاشی آبی تهی شدی
و من چنان پرم که روی صدایم نماز می خوانند ...
جنازه های خوشبخت
جنازه های ملول
جنازه های ساکت متفکر
جنازه های خوش برخورد خوش پوش خوش خوراک
در ایستگاههای وقت های معین
و در زمینه ی مشکوک نورهای موقت
و شهوت خرید میوه های فاسد بیهودگی
آه
چه مردمانی در چارراهها نگران حوادثند
و این صدای سوتهای توقف
در لحظه ای که باید باید باید
مردی به زیر چرخهای زمان له شود
مردی که از کنار درختان خیس میگذرد
من از کجا می آیم؟
به مادرم گفتم دیگر تمام شد
گفتم همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد
باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم
سلام ای غرابت تنهایی
اتاق را به تو تسلیم میکنم
چرا که ابرهای تیره همیشه
پیغمبران آیه های تازه تطهیرند
و در شهادت یک شمع
راز منوری است که آنرا
آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خواب میداند
ایمان بیاوریم
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ تخیل
به داسهای واژگون شده ی بیکار
و دانه های زندانی
نگاه کن که چه برفی می بارد ...
شاید حقیقت آن دو دست جوان بود آن دو دست جوان
که زیر بارش یکریز برف مدفون شد
سال دیگر وقتی بهار
با آسمان پشت پنجره هم خوابه میشود
و در تنش فوران میکنند
فواره های سبز ساقه های سبکبار
شکوفه خواهد داد ای یار ای یگانه ترین یار
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد ...

-فروغ فرخزاد-

یلدای با تو بودن....

anvarfard — Mon, 21 Dec 2009 13:29:18 GMT

مرد: یلدا رسیده است پشت دروازه های شهر... تو نیامده ای....

زن: با خودم فکر می کنم اگر امشب تو در کنارم بودی یلدا برایم یلدا می شد.... انگار امشب هم مانند شبهای دیگر در باور نبودنت خود را رها کرده است....

مرد: امشب را که همه کنار هم سر می کنند مثل دیگر شب های بی تو در سیاهی نبودنت غم انگیز تر می سرایم.... مدتهاست سرنوشت دقایقم در یلدای چشمهایت دو دو می زند.... مدتهاست چشم به نی نی چشمهایت دوخته ام تا به لبخندی صبح را برای تنهایی هایم به ارمغان بیاوری....

زن: دیگر نمی خواهم دقایق را بی انکه بشمارم از بر کنم.... بر میخیزم.... ایینه مرا به سوی خود میخواند... انجا که چشمهایم را زیباتر می اراید تا لبخندم سرخی شقایق را برایت بیاورد.... حوای چشمانم را تاب انتظار نیست برایت انار می اورم... تا تو سرخترین سیب یلدایی ات را که سالهاست در صندقچه نگه داشته ای به من هدیه دهی....

مرد: هیچ ایینه ای انگار دیگر مرا بی تو به رسمیت نمی شناسد... زیباترین تصویر ذهن من دستهای توست که در ایینه به گردنم اویخته است... چونان حوا که از ادم... حالا برای تو باید مسافر بزرگترین باغهای سیب جهان شوم... شاید و فقط شاید بتوانم سیبی سرخ به رنگ گونه هایت بیابم... چونانکه در دستهای تو چیزی برای خودنمایی داشته باشد...

زن: فکر می کنی برای رسیدن به تو چند یلدای دیگر را باید پیمود... هیچ می دانی تنها به یلدایت نشستن مرا در اوج باور می کشاند که روزی خواهی امد....

مرد: اگر چه دیر می رسم و از یلدا تنها شبچره هایش می ماند... اما چشمهای تو انگاه که به راه رسیدنم دوخته شده باشد با خود تمامی زیبایی ها را می کشاند تا شب بعد از یلدا... یلدا تنها بهانه ایست برای با تو بودن.... مرا چه نیاز است به یلدا٬ یلدای من...! وقتی که با تو ام همه روزها نشان از فروردین دارد... اگرچه تقویم اول دیماه را تیک می زند....

"ای تکیه گاه و پناه زیباترین لحظه های پر عصمت و پر شکوه تنهایی و خلوت من

ای شط شیرین من

پر شوکت من

ای با تو من گشته بسیار

در کوچه های بزرگ نجابت

در کوچه های فرو بسته استجابت..."

زن: امشب هم مثل شبهای دیگر در اسمان پشت جاده٬ مهتاب مرا چشم به راه است تا امدنت را با هم منتظر شویم... به راهی که تورا روزی بعد از همه یلدا ها خواهد اورد خیره می مانم.... از تو می پرسم: امشب مسافر مهتاب خواهی بود؟

باور کن٬ باور کن امشب از همه شبها زیباتر گشته ام... چین های دامنم به وقت چرخیدن در اغوشت هیچ کم ندارد...

مرد: چشمهایت را به من بدوز... چشمهایم را به تو می دوزم... حالا از تلاقی نگاه ما همه مردم جهان می توانند یلدا را تمام قد به نظاره بنشینند... از گرمی نگاهت چیزی از سرمای زمستان بر من نمی نشیند... ای همیشه گرم... ای همیشه سبز...

زن: مشتهایم را برایت می گشایم... دانه های انار نمایان می شود...

مرد: "کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود..." تو از زمینی؟ تو چنان مردمان سرزمین گم شده پیدایی... مانند دانه های انار به وقت گشودن انگشت هایت... "اری حقیقت دارد... تو را دوست می دارم...." تو را که مرا از یلدای بی تو بودن بیرون اورده ای... مسافر قشنگترین جاده های جهانم اینک...

anvarfard — Mon, 21 Dec 2009 10:13:39 GMT

یلدای بی تو بودن....!!!